Een meesterschot

De voetbalcompetitie was in jaren niet zo spannend geweest. Niet alleen zijn dorp leefde mee, ook andere dorpen in de omgeving steunden hem en zijn club met volle overgave. Vandaag konden ze kampioen worden. Nee niet kúnnen, maar gewoon wórden. Er waren slechts twee punten verschil met hun tegenstander. Een gelijkspel was dus al voldoende. Verliezen betekende dat het andere elftal kampioen zou worden.

 

een-meesterschot-II

Dat kon dus niet. De tribunes liepen al vroeg vol en er was een uitgelaten stemming. De clubliederen schalden over het veld en moesten tot ver in de omtrek te horen zijn. De afgelopen weken hadden ze zich letterlijk kapot getraind en hij als aanvoerder en topscorer van het elftal al helemaal. Een doelpunt van hem op deze dag, zou hem eeuwige roem opleveren.

 

Andere clubs hadden al interesse in hem getoond, maar hij zou gewoon bij zijn “cluppie” blijven. Vandaag was zijn dag. Hij had er zelfs van gedroomd. Na de aftrap stortten de beide elftallen zich met overgave op de bal. In de eerste helft waren hun aanvallen goed, maar ze kwamen niet tot scoren. Door de tegenpartij werd hij zo goed bewaakt, dat hij maar weinig balcontact had. Dat ging hem behoorlijk irriteren en zijn spel werd harder, maar gelukkig niet te hard.

 

Aan een rode kaart moest hij niet denken. Na de rust veranderden ze van tactiek. Ze gingen wat meer vanuit de verdediging spelen om zo snelle uitvallen voor hem te creëren. Dat lukte ten dele, maar wat veel belangrijker was: het bleef 0 – 0. Het betekende wel dat ze meer en meer op hun eigen helft gingen spelen, waardoor er ook al een aantal gevaarlijke hoekschoppen waren ontstaan.

 

Het maakte niet uit.
Hun verdediging stond als een muur.
Nog even en de wedstrijd zou er op zitten.

 

Op de tribunes was het feesten al begonnen. De bewaking had de grootste moeite om de feestvierende fans van het veld te houden. Zijn naam werd luid gescandeerd. Na weer een gevaarlijke aanval te hebben afgeslagen werd de bal door één van hun spelers over de achterlijn getrapt.

 

Nog één keer een hoekschop. De scheidsrechter keek al op zijn horloge. Na wat duw en trekwerk in het strafschop gebied ging daar eindelijk de fluit. Hij stond goed opgesteld. De bal kwam recht op hem af. Hij kreeg een waas voor zijn ogen. Desnoods trapte hij hem over de tribunes weg. Met alle kracht die in hem was haalde hij uit. Achteraf bleek dat zijn keeper geen schijn van kans had met deze bal van hem.